Język Bornholmu
Do około 1050 roku we wszystkich północnych krajach używano języka ogólnonordyckiego.
Po epoce wikingów porozdzielały się one jednak wzdłuż granic państw i tak powstały języki narodowe.
W ten sam sposób powstały też różne dialekty, gdzie między innymi powstanie jednostek administracyjnych w trzech krainach: Scanii z Bornholmem, wysp i półwyspu Jutlandzkiego spowodował rozłam w języku ojczystym na Wschodnio duński, "Wyspowy" i Jutlandzki.
Granica ze Szwecją przebiegała na północ od Scanii, Hailandii i Beikinge przez co przynależały one także i językowo językowo do Danii.
W średniowieczu dialekty dalej się rozdzielały a największy podział trwa aż do dziś, jednak teraz dialekt Bornholmu nie rozwija się tak bardzo. Rozwój dialektu trwał od kiedy na wyspie powstała pierwsza szkoła ucząca w języku duńskim pisać i czytać. Urzednicy mówili po duńsku a nauczyciele mówiący bornholmskim dialektem zaczęli być wypierani przez tych "z zewnątrz" popieranych przez urzędników nakazującym rozmawiać dzieciom po duńsku a nie po bornholmsku. Z rozwojem radio i telewizji zaczęło się robić jasne, że lepiej byłoby rozwinąć swój dialekt niezrozumiały dla ludzi spoza miejsca zamieszkania.
Skutkiem tego jest to, że bornholmski język jest uznawany za dialekt, który ma swoje słowa, konstrukcję zdań, łączenia słów a nawet własny ton wypowiedzi. Ciekawa jest dykcja albo tzw. "melodia rozmowy", której sami Bornholmczycy nie zauważają, a która jest bardzo widoczna dla obcych.
Język Bornholmu - Epoka brązu - Epoka żelaza - Epoka nowożytna - Średniowiecze - Młodsza Epoka Kamienia - "Epoka kamienia rolniczego" - Sztuka i literatura - Z czasów Wikingów - Wczesna Epoka Kamienia - Epoka myśliwych |
